Songen The Man Who Sold the World
| The Man Who Sold the World av David Bowie frå albumet The Man Who Sold the World |
||
| Utgjeve | 4. november 1970 (USA) April 1971 (UK) |
|
| Innspelt | Trident og Advision Studios, London 18. april - 22. mai 1970 |
|
| Sjanger | Rock | |
| Lengd | 3:55 | |
| Selskap | Mercury Records | |
| Låtskrivar(ar) | David Bowie | |
|---|---|---|
| Produsent | Tony Visconti | |
| The Man Who Sold the World Singel av Lulu |
||
| B-side | «Watch That Man» | |
|---|---|---|
| Utgjeve | 11. januar 1974 | |
| Innspelt | 1973 | |
| Sjanger | Rock | |
| Selskap | Polydor | |
| Låtskrivar(ar) | David Bowie | |
| Produsent | David Bowie, Mick Ronson | |
| Lulu-kronologi | ||
| The Man Who Sold the World | «The Man with the Golden Gun» (1974) |
|
«The Man Who Sold the World» er ein song av David Bowie. Songen er tittelsporet på det tredje studioalbumet hans, gjeven ut i USA i november 1970 og i Storbritannia i april 1971. Songen har vorte spelt inn av mange andre artistar, mellom andre Lulu i 1974 og Nirvana i 1993.
Innhaldsliste |
Inspirasjon og forklaring [endre]
|
We passed upon the stair, we spoke of was and when David Bowie (1970)
|
Tittelen på songen minnar om science fiction-romanen til Robert A. Heinlein frå 1949, The Man Who Sold the Moon, som Bowie kjende til.[1] Songen har ingen likskapar med soga i boka. Personen i songen møter ein slags dobbeltgjengar, som er indikert i det andre refrenget der «I never lost control» er byta ut med «We never lost control».[2] Utanom dette er episoden ikkje forklart, som James E. Perone skreiv: Bowie møter hovudrolla i songen, men det er ikkjart kvar dette uttrykket tyder, eller kven eksakt denne mannen er. Hovudsaken med songen er at han måler - riktignok på ein flyktig måte - hovudrolla som enno eit døme på utskot i samfunnet som det finst fleire av på albumet.[3]
Som med mange av songane på albumet er temaet i songen samanlikna med grøsser-fantasy-verka til H. P. Lovecraft.[4] Tekstane vert òg sagt å reflektere uroa Bowie hadde for spalta personlegdom, og vert trudd å vere delvis inspirert av diktet «Antigonish» av William Hughes Mearns:[5]
Andre utgjevingar [endre]
- «The Man Who Sold the World» kom ut i USA som B-sider til singlane «Space Oddity» (1972) og «Life on Mars?» (1973). Han finst òg på fleire samleplater av Bowie.
- Bowie spelte songen live i 1979 med Klaus Nomi og Joey Aries på Saturday Night Live. Ein del av dette showet finst i filmen The Nomi Song.
- Ei nyinnspeling produsert av Brian Eno finst på singelen av songen «Strangers When We Meet». Denne versjonen finst òg på bonussplata som følgde somme versjonar av Outside - Version 3.
- Eit konsertopptak finst på CD-utgåva av A Reality Tour frå 2010.
Andre versjonar [endre]
Lulu [endre]
Songen vart spelt inn av den skotske songaren Lulu i 1974, som spelte han i ein «sjuskete, nesten Berlin-kabaret-aktig stil».[6] Han vart gjeven ut som singel den 11. januar 1974 og nådde tredjeplassen i Storbritannia. Bowie produserte denne versjonen i lag med Mick Ronson under innspelinga av Pin Ups og spelte òg gitar, saksofon og song korvokal på versjonen. Resten av bandet bestod av Ronson på gitar, Trevor Bolder på bass, Mike Garson på piano og Aynsley Dunbar på trommer.[7]
Richard Barone [endre]
Songen vart spelt av den amerikanske songaren Richard Barone i 1987 for kammerpop-albumet Cool Blue Halo. Han nytta cello, akustisk gitar og symfonisk perkusjon.
Nirvana [endre]
I dagboka si rangerte Kurt Cobain frå den amerikanske grungegruppa Nirvana albumet The Man Who Sold the World på 45. plass på lista si over dei 50 favorittalbuma hans.[8] Ei konsertopptak av songen vart spelt inn av bandet i 1993 under MTV Unplugged-framferda deira, og gjeven ut på MTV Unplugged in New York same året. Songen vart òg gjeven ut som singel for albumet og vart mykje spelt på radio. Musikkvideoen vart òg mykje vist på stasjonar som MTV. Nirvana spelte songen ofte på konsertane sine sidan, fram til Cobain døydde i 1994.
Etter denne versjonen kom ut jamra Bowie seg over at når han sjølv spelte songen så møtte han etterpå «ungdom som kjem opp til meg og seier, 'det er kult at du spelar ein Nirvana-song'. Og eg tenkjer, 'dra til hel... din litle dritt.»[9]
Andre versjonar [endre]
- Midge Ure på filmmusikken til Party Party (1982). Denne versjonen finst òg på No Regrets: The Very Best of Midge Ure, og samleplatene The David Bowie Songbook og Starman: Rare and Exclusive Versions of 18 Classic David Bowie Songs.
- Here & Now på albumet Fantasy Shift (1983).
- Električni Orgazam på albumet Les Chansones Populaires (1983).
- Ed Kuepper på albumet The Exotic Mail Order Moods of Ed Kuepper (1995).
- Simple Minds på coveralbumet Neon Lights (2001).
- 3 Melancholy Gypsys sampla Nirvana-versjonen på songen deira «2010», som finst på Living Legends-albumet Legendary Music, Vol. 1.
- Jordis Unga på Rock Star INXS, òg gjeven ut som ein digital singel.
- Cocosuma på BowieMania: Mania, une collection obsessionelle de Beatrice Ardisson (2007).
- Apoptygma Berzerk nyttar gitarmelodien i ein konsertversjon av songen «Mourn», som ein kan høyre på albumet APBL2000 (2001).
- Cross Canadian Ragweed på konsertar
- The Meat Puppets har spelt inn songen.
- Nine Inch Nails har spelt denne songen og fleire andre Bowie-songar.
- John Cougar Mellencamp gav han ut som bonusspor på albumet The Kid Inside (1983).
- Marcus Van Heller på albumet Hero: The Main Man Records Tribute to David Bowie (2007).
- Mohsen Namjoo nytta hovudriffet på songen «Morq-e Sheidâ».
Kjelder [endre]
- Denne artikkelen bygger på «The Man Who Sold the World (song)» frå Wikipedia på engelsk, den 30. april 2011.
- Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:
- ↑ King, Maureen, "Future Legends: David Bowie and Science Fiction", in Morrison, Michael A. (ed.) (1997). Trajectories of the Fantastic: Selected Essays from the Fourteenth International Conference on the Fantastic in the Arts. Westport, CT: Greenwood. s. 131. The Man Who Sold the Moon er òg tittelen på ei novellesamling av Heinlein. I 1975 fortalte Bowie ein journalist at han hadde fått tak i filmrettane til til ein annan roman av Heinlein, Stranger in a Strange Land, og ønskte å skrive filmmusikken og spele rolla som Valentine Michael Smith. Sidan den gong har Bowie sagt at han har lese romanen, men aldri tenkt å lage filmen.since then, Bowie has said he had read the novel but never intended to make the film (sjå Campbell, Virginia, "Bowie at the Bijou", i Movieline, april 1992, s. 35).
- ↑ King, Maureen, "Future Legends: David Bowie and Science Fiction", i Morrison, Michael A. (ed.) (1997). Trajectories of the Fantastic: Selected Essays from the Fourteenth International Conference on the Fantastic in the Arts. Westport, CT: Greenwood. s. 131.
- ↑ Perone, James E. (2007). The Words and Music of David Bowie. Westport, CT: Praeger. ss. 15–6.
- ↑ Roy Carr & Charles Shaar Murray (1981). Bowie: An Illustrated Record: s. 38.
- ↑ David Buckley (1999). Strange Fascination - David Bowie: The Definitive Story: s.100; Allmusic review. allmusic.com. Henta 1. mai 2011.
- ↑ David Buckley (1999). Op. cit: s. 196.
- ↑ Roy Carr & Charles Shaar Murray (1981). Op. cit.: s. 118.
- ↑ Kurt's Journals - His Top 50 Albums. www.nirvanaclub.com. Henta 1. mai 2011.
- ↑ Nicholas Pegg (2000). The Complete David Bowie: s. 138-139.
