Hopp til innhald

Serious Moonlight-turneen

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Serious Moonlight-turneen
Turné av David Bowie
Stad Europa
Nord-Amerika
Japan
Australia
New Zealand
Søraust-Asia
Tilknytt(e) album Let's Dance
Startdato 18. mai 1983
Sluttdato 8. desember 1983
Talet på konsertar 96
Konsertkronologi
Isolar II-turneen 1978
(1978)		 Serious Moonlight-turneen Glass Spider-turneen
(1987)

Serious Moonlight-turneen var ein verdsturné av den engelske musikaren David Bowie, starta i mai 1983 for å marknadsføre albumet Let's Dance (1983). Turneen opna i Vorst Forest Nationaal i Brussel, den 18. mai 1983 og enda i Hong Kong Coliseum den 8. desember 1983. Turneen vitja 15 land og bestod av i alt 96 konsertar,[1] og over 2,6 millionar selde billettar.[2] Turneen fekk mykje rosande omtale frå musikkpressa.[3] Det var på den tida den lengste, største og mest suksessrike turneen til Bowie, men har sidan blitt overgått både i lengd, publikum og inntekt av seinare Bowie-turnear.

Turneen kom i gang for å marknadsføre det siste albumet til Bowie, Let's Dance, og skulle i utgangspunktet vere ein mindre turné, som skulle gå i hallar som kunne ta mindre enn 10 000 i publikum verda rundt, slik den førre turneen til Bowie hadde vore. Men suksessen til Let's Dance gjorde at det vart uventa stor etterspurnad etter billettar. For ein konsert der det vart selt 44 000 billettar, var det 250 000 som ønskte å kjøpe billett, så turneen vart endra til langt større, utandørs spelestader. Den største enkeltkonerten var i Auckland i New Zealand, der 80 000 var i publikum, medan den største publikumsmengda på ein av festivalkonsertane var 300 000 på US 83 Festival i California. Alle konsertane var utselde.[1]

Bowie brukte boksing (som han var fan av) for å kome i form til turneen. Sonen hans Duncan Jones peikte seinare på at «kvar runde i boksing er kring same lengda som ein song, så om du får god nok kondis til å gjere 12 rundar eller der omkring, så er du klar!»[4]

Bowie sjølv hadde ei hand med i utforminga av kulissane for turneen, som inkluderte store søyler (omtalt som «kondomane») i tillegg til ein stor måne og ei enorm hand.[5] Scenen vart med vilje gjeven ei vertikal kjensle (særskild på grunn av søylene) og eit samla design som Bowie kalla kombinasjonen av klassisisme og modernisme. Vekta av eit sett (som det var to av) var 32 tonn.[1] Lyssrigginga bestod mellom anna av Vari*Lite VL1 og Lee Lawley var ansvarleg som lysteknikar.

Turnémusikar

[endre | endre wikiteksten]
Earl Slick i november 1983 under Serious Moonlight-turneen.

Bowie nytta musiakrar han hadde samarbeidd med på Let's Dance, i lag med nokre andre mangeårige samarbeidspartnarar, som Carlos Alomar, som vart bandleiar på turneen.[1][5] Stevie Ray Vaughan, som hadde spelt sologitar på seks av songane på Let's Dance og som var ein ung og lovande musikar, skulle i utgangspunktet vere med på turneen.[6] Vaughan møtte opp for øvingane i Dallas i april (det finst opptak av desse øvingane),[7][8] men Vaughan møtte opp med kokain og ei hardt festande kone, og eit følgje som såg etter lett tilgang til dop.[9] Sidan Bowie sjølv hadde flytta til Berlin seint i 1970-åra for å prøve og kvitte seg med sitt eige kokainmisbruk,[10][11] klarte ikkje managementet til Bowie og Vaughan å kome til ei semje om korleis dei skulle løyse situasjonen, og til slutt fekk Vaughan sparken frå turneen.[6] Vaughan vart erstatta av den mangeårige Bowie-gitaristen Earl Slick.[12]

På grunn av den høge etterspurnaden for bilettar til turneen, valde Bowie å spele dei meir kjende songane frå repertoaret sitt, og sa eit par år seinare at han hadde som mål å gje fansen songane dei hadde høyrt på radio i løpet av dei siste 15 åra, og kalla setlista ei samling som fansen «truleg ikkje hadde forstått utgjorde så mange flotte songar».[13] Bowie og Carlos Alomar valde ut songane for turneen og dei øvde inn 35 av dei for turneen.[1] Ein song som vart øvd inn, men som aldri vart framført på turneen var «Across the Universe», som Bowie hadde spelt i 1975 på Young Americans.[3] Setlista for turneen var grunnlaget for sporlista i plateboksen Sound + Vision i 1989.[14]

Turnéøvingar

[endre | endre wikiteksten]

I starten øvde bandet i eit studio på Manhattan[1] før dei flytta til Dallas for generalprøvar.[3]

Kvart bandmedlem hadde eit kostyme designa «ned til minste detalj», som om dei hadde ei rolle i eit skodespel.[15] To sett av kvart kostyme vart laga og gått med anna kvar kveld, og alle fekk halde eit sett då turneen var over som ein suvenir.[3] Kostyma til bandet var ein peikefinger, ein «lett parodi», på alle New Romantic-gruppene som var populære på denne tida.[1]

David Bowie på scenen under turneen i 1983.

For å motverke forfalskingar, vart billettar og garderobepass trykte med små feil som vanlege folk kanskje ikkje ville merke, medan dei tilsette på turneen raskt klarte å sjå.[1]

Den 30. juni 1983 var konserten i Hammersmith Odeon i London ein veldedig konsert for Brixton Neighbourhood Community Association i med prinsesse Michael av Kent i salen. Konserten 13. juli 1983 i Montreal Forum vart teken og og sendt på amerikansk FM-radio og andre radiostasjonar verdar over. Konserten 12. september i Vancouver vart filma for konsertvideoen Serious Moonlight, som kom ut i 1984 på video og i 2006 på DVD.

På konserten på Canadian National Exhibition Stadium den 4. september 1983 i Toronto, introduserte Bowie gjesteartisten Mick Ronson, som lånte gitaren til Earl Slick og spelte «The Jean Genie» med Bowie og band. Ronson hadde blitt spurt om å spele berre dagen for og han sa seinare: Eg spelte på gitaren til Slick. Eg hadde høyrd Slick spelte soloar heile kvelden så eg eg valde å ikkje spele soloar og berre gjekk ut slo laus på gitaren. Eg slo verkeleg laus på gitaren og svinga gitaren over hovudet mitt og den slags. Det var morosamt fordi David sa etterpå, 'Du skulle sett trynet hans...' og meinte han såg vettskremt ut. Eg hadde den dyraste gitaren hans svingande over hovudet mitt og Slick gjekk 'Waaaa... pass på gitaren min', veit du. Eg slo laus og han gjekk rundt hovudet mitt. Stakkars Slick. Eg visste ikkje at det var spesialgitaren hans. Eg trudde det berre var ein gitar, eit stykke tre med seks strenger.[3]}}

Den siste konserten på turneen, 8. desember 1983, var på treårsdagen for drapet på John Lennon, som Bowie og Slick tidlegare hadde arbeidd med i studio. Slick føreslo for Bowie nokre dagar før konserten at dei skulle spele «Across the Universe» som ein hyllest, men Bowie sa: «Vel, om me skal gjere det, kan me like gjerne spele 'Imagine'.» Dei øvde på songen nokre gonger den 5. desember (i Bangkok) og framførte songen den siste kvelden av turneen som ein hyllest til venen deira.[3]

Ettermæle

[endre | endre wikiteksten]

Turneen vart ein stor kommersiell suksess for Bowie, som ikkje forstod seg på den nye populariteten sin. Bowie sa seinare at suksessen til Let's Dance og Serious Moonlight-turneen gjorde at han ikkje lenger visste kven fansen hans var eller kva dei ønskte.[16] Ein kritikar kalla seinare denne turneen hans «mest lyttarvenlege» fordi «han hadde færre kulissar og eitt kostymebyte, frå ein ferskenfarga dress til blå.»[17]

Bowie prøvde seinare å unngå og repetere oppsettet for Serious Moonlight-turneen på Glass Spider-turneen i 1987.[18]

Konserten den 26. november i Auckland vart - på den tida - den mest sette konserten på den sørlege halvkula med over 80 000 menneske i publikum.[19]

Dette er setlista frå konserten i Vancouver i Canada, den 12. september 1983. Lista er ikkje meint å representere alle konsertane på turneen.

Medverkande

[endre | endre wikiteksten]
Dato By Land Spelestad Publikumstal (ca.)
EuropA
18. mai 1983BrusselBelgiaVorst Forest Nationaal
19. mai 1983
20. mai 1983FrankfurtVest-TysklandFesthalle
21. mai 1983MünchenOlympiahalle
22. mai 1983
24. mai 1983LyonFrankrikePalais des Sports de Gerland
25. mai 1983
26. mai 1983FréjusLes Arènes
27. mai 1983
29. mai 1983Nantes(avlyst) Le Beaujoire
Nord-Amerika
30. mai 1983San BernardinoUSAUS Festival
Glen Helen Regional Park		300 000[1]
Europe
2. juni 1983LondonEnglandWembley Arena
3. juni 1983
4. juni 1983
5. juni 1983BirminghamNational Exhibition Centre
6. juni 1983
8. juni 1983ParisFrankrikeHippodrome D'Auteuil120 000[1]
9. juni 1983
11. juni 1983GöteborgSverigeUllevi stadion58 000–60 000[1]
12. juni 1983
15. juni 1983BochumVest-TysklandRuhrstadion
17. juni 1983Bad SegebergFreilichtbühne
18. juni 1983
20. juni 1983Vest-BerlinWaldbühne
24. juni 1983Offenbach am MainBieberer Berg Stadion
25. juni 1983RotterdamNederlandStadion Feijenoord
26. juni 1983
28. juni 1983EdinburghSkottlandMurrayfield Stadium47 444[1]
30. juni 1983LondonEnglandHammersmith Odeon2 120[1]
1. juli 1983Milton KeynesNational Bowl174 984 (over tre konsertar)[1]
2. juli 1983
3. juli 1983
Nord-Amerika
11. juli 1983Quebec CityCanadaColisée de Québec14 400[1]
12. juli 1983MontrealMontreal Forum
13. juli 1983
15. juli 1983HartfordUSAHartford Civic Center
16. juli 1983
18. juli 1983PhiladelphiaThe Spectrum
19. juli 1983
20. juli 1983
21. juli 1983
23. juli 1983Syracuse(flytta) – Carrier Dome
25. juli 1983New York CityMadison Square Garden
26. juli 1983
27. juli 1983
29. juli 1983RichfieldRichfield Coliseum
30. juli 1983DetroitJoe Louis Arena
31. juli 1983
1. august 1983RosemontRosemont Horizon
2. august 1983
3. august 1983
7. august 1983EdmontonCanadaCommonwealth Stadium
9. august 1983VancouverBC Place
11. august 1983TacomaUSATacoma Dome
14. august 1983Los AngelesThe Forum
15. august 1983
17. august 1983PhoenixArizona Veterans Memorial Coliseum
19. august 1983DallasReunion Arena
20. august 1983AustinFrank Erwin Center
21. august 1983HoustonThe Summit
24. august 1983NorfolkScope Cultural and Convention Center21 370[1]
25. august 1983
27. august 1983LandoverCapital Centre29 371[1]
28. august 1983
29. august 1983HersheyHersheypark Stadium25 230[1]
31. august 1983FoxboroughSullivan Stadium60 000[1]
3. september 1983TorontoCanadaCanadian National Exhibition Stadium
4. september 1983
5. september 1983BuffaloUSABuffalo Memorial Auditorium
6. september 1983SyracuseCarrier Dome
9. september 1983AnaheimAnaheim Stadium
11. september 1983VancouverCanadaPacific National Exhibition Coliseum
12. september 1983
14. september 1983WinnipegWinnipeg Stadium
17. september 1983OaklandUSA Oakland Alameda Coliseum57 920[1]
Asia
20. oktober 1983TokyoJapanNippon Budokan12 000[1]
21. oktober 1983
22. oktober 1983
24. oktober 1983
25. oktober 1983YokohamaYokohama Stadium
26. oktober 1983OsakaOsaka Prefectural Gymnasium
27. oktober 1983
29. oktober 1983NagoyaKokusai Tenji Kaikan
30. oktober 1983SuitaExpo Commemoration Park
31. oktober 1983KyotoKyoto Prefectural Gymnasium
Oseania
4. november 1983PerthAustraliaPerth Entertainment Centre
5. november 1983
6. november 1983
9. november 1983AdelaideAdelaide Oval
12. november 1983MelbourneVFL Park
16. november 1983BrisbaneLang Park
19. november 1983SydneyRAS Showgrounds
20. november 198325 000[1]
24. november 1983WellingtonNew ZealandAthletic Park50 000[1]
26. november 1983AucklandWestern Springs Stadium80 000–90 000[1]
Asia
3. desember 1983SingaporeSingaporeFormer National Stadium
5. desember 1983BangkokThailandThai Army Sports Stadium9 000[20]
7. desember 1983Hong KongHong KongHong Kong Coliseum
8. desember 1983

Frå David Bowie

Frå Hunky Dory

Frå The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars

Frå Aladdin Sane

Frå Pin Ups

Frå Diamond Dogs

Frå Young Americans

Frå Station to Station

Frå Low

Frå "Heroes"

Frå Lodger

Frå Scary Monsters (and Super Creeps)

Frå Let's Dance

Andre songar:

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 Flippo, Chet (1984). David Bowie's Serious Moonlight : The World Tour. Doubleday & Company, Inc. ISBN 978-0-385-19265-1.
  2. ↑ Pimm Jal de la Parra, David Bowie: The Concert Tapes, P.J. Publishing, 1985, ISBN 90-900100-5-X
  3. 1 2 3 4 5 6 David Currie, red. (1985), David Bowie: The Starzone Interviews, England: Omnibus Press, ISBN 978-0-7119-0685-3
  4. ↑ @ManMadeMoon (23. februar 2020). «Posted this to someone else, but it applies here too... It’s a great way to train for tours and dad did train this way for this tour. Each round is approximately the same length as a song, so if you can get your cardio up enough to do a full 12 or so rounds, you’re ready to go!» (Tweet) – via Twitter.
  5. 1 2 Edwards, Henry; Zanetta, Tony (1986), Stardust: The David Bowie Story, 1986, ISBN 978-0-07-072797-7
  6. 1 2 Gregory, Hugh (2003). Roadhouse Blues: Stevie Ray Vaughan and Texas R&B. Backbeat. s. 75–76. ISBN 9780879307479.
  7. ↑ Scapeletti, Christopher (11. januar 2016). «Hear David Bowie and Stevie Ray Vaughan in 1983 Rehearsal». Guitar Player. Henta 5. september 2021.
  8. ↑ «Soundboard Recordings of Stevie Ray Vaughan's 1983 Rehearsal with David Bowie in Dallas Texas». Forgotten Guitar. 5. september 2021. Henta 5. september 2021.
  9. ↑ Barres, Pamela Des (1996). Rock Bottom: Dark Moments in Music Babylon. St. Martin's Press. s. 259. ISBN 9780312148539.
  10. ↑ Mastropolo, Frank (11. januar 2016). «The History of David Bowie's Berlin Trilogy: 'Low,' 'Heroes' and 'Lodger'». Ultimate Classic rock.
  11. ↑ Wilcken, Hugo (2005). Low. New York: Continuum. s. 24. ISBN 978-0-8264-1684-1.
  12. ↑ Nicholas Pegg, The Complete David Bowie, Reynolds & Hearn Ltd, 2004, ISBN 1-903111-73-0
  13. ↑ Morse, Steve (July–August 1987), «David Bowie (Cover Story)», In Fashion Magazine 3 (10): 151, 153
  14. ↑ Rougvie, Jeff (15. november 2015). «It Was 26+ Years Ago Today Part 3 & Maybe 4 & 5, too». JEFF ROUGVIE HUB. Henta 5. september 2021 – via Squarespace.
  15. ↑ «In Which It Is Neither The Plane Nor The Pilot». thisrecording.com.
  16. ↑ Pond, Steve (March 1997), «Beyond Bowie», Live! Magazine: 38–41, 93
  17. ↑ Cohen, Scott (September 1991), «From Ziggy Stardust to Tin Machine: David Bowie Comes Clean», Details magazine: 86–97
  18. ↑ Graff, Gary (18. september 1987), «Bowie Is Back, And Bolder Than Ever His Controversial Glass Spider Tour Proves The Ageless Rocker Is Still Full of Surprises», The Orlando Sentinel, arkivert frå originalen 29. oktober 2013, henta 5. september 2021
  19. ↑ «Billboard Magazine» (PDF). 28. januar 1984. s. 7. Henta 14. desember 2016. «David Bowie's 'Serious Moonlight' Tour of Australia and New Zealand ` .. eclipsed all previous concert attendance records Down Under. More the 80,000 people attended the final Australasian concert in Auckland. That's the single biggest concert ever in the Southern Hemisphere. 1nact, the audience outnumbered the fifth largest city -in New Zealand.»
  20. ↑ https://www.youtube.com/watch?v=WOIRDZiE2KA&t=3s
Henta frå «https://nn.wikipedia.org/w/index.php?title=Serious_Moonlight-turneen&oldid=3455124»